Μια ιστορία ριζωμένη στη Λύση
Όλα ξεκινούν πριν από περίπου 52 χρόνια, στους κάμπους της Μεσαορίας. Σε ένα κεφαλοχώρι που την λένε Λύση. Εκεί, μέσα στον κάματο και τον ιδρώτα της μάνας γης, ο νεαρός τότε Κώστας μεγάλωνε δίπλα στον πατέρα του, τον Καλλή Κουλουμή. Ανάμεσα στις ευλογημένες στιγμές της αγροτικής ζωής, μια μαγική ξύλινη κασέλα, κρυμμένη κάτω από μια ανθισμένη ακακία που έστεκε σαν νυφούλα έξω από την Παναγία της Λύσης, του έκλεψε την καρδιά.
Ώρες ατελείωτες κοίταζε τις μέλισσες να μπαινοβγαίνουν, κουβαλώντας στα φτερά τους χρωματιστή φεγγαρόσκονη. Η παιδική περιέργεια πλήρωσε το τίμημα με δεκάδες κεντρίσματα, όμως εκείνη ακριβώς τη μέρα, «εμβολιάστηκε» μέσα του η αγάπη για τη μελισσοκομία. Μια αγάπη που έμελλε να γίνει η ίδια του η ζωή.
Πριν προλάβει όμως να ανοίξει τα δικά του φτερά, το μαύρο καλοκαίρι του 1974 ανέτρεψε τα πάντα. Η τουρκική εισβολή ξερίζωσε τον ίδιο και την οικογένειά του. Ο Κώστας έχασε τις πρώτες δύο κυψέλες που με τόσο κόπο είχε φτιάξει, έχασε τα χώματα που περπάτησε, το σπίτι που γεννήθηκε. Πήρε τον πικρό δρόμο της προσφυγιάς για να σώσει τη ζωή και την τιμή του. Όμως, τη βαθιά γνώση και την ψυχή του μελισσοκόμου, δεν μπορούσε να του τα στερήσει κανείς. Η παράδοση δεν χάθηκε· μεταφέρθηκε ως ζωντανό κειμήλιο.
Δύο γενιές μετά, το MeLyssi74 είναι η ζωντανή μας υπόσχεση σε εκείνες τις χαμένες κυψέλες της Λύσης. Είναι το χρέος μας στην ιστορία μας. Σήμερα, δουλεύουμε στις ίδιες πλαγιές, κυνηγάμε τα ίδια αγριολούλουδα και εμφιαλώνουμε το μέλι μας ακριβώς όπως τότε: ακατέργαστο, χωρίς θέρμανση, χωρίς φιλτράρισμα. Κατευθείαν από την κηρήθρα στο βάζο.
Κάθε βάζο κουβαλά την εποχή και τις μνήμες του τόπου μας. Το ανοιχτόχρωμο μέλι των εσπεριδοειδών την άνοιξη, το σκούρο και δυνατό θυμάρι προς το τέλος του καλοκαιριού. Δεν αναμειγνύουμε τις παραγωγές μας για να πετύχουμε μια βιομηχανική, ίδια γεύση κάθε χρόνο, γιατί η φύση —όπως και η αληθινή μνήμη— δεν τυποποιείται.
Μέχρι σήμερα, ο Κώστας και η οικογένειά του ελέγχουν οι ίδιοι κάθε κυψέλη, κάθε πρωί πριν ανέβει ο ήλιος. Είναι ο πιο αργός τρόπος, συλλεγμένος στο χέρι, μία κηρήθρα τη φορά. Είναι όμως ο μόνος τρόπος που ξέρουμε για να κρατάμε την ιστορία μας ζωντανή και αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο.
